در سالهای اخیر، خودروهای خودران به سمت استفاده گسترده از سختافزارهای پردازشی قویتر و الگوریتمهای پیشرفته بینایی ماشین حرکت کردهاند. دلیل این موضوع آن است که خودروهای خودران بهطور مداوم حجم زیادی از اطلاعات را از دوربینها، لیدار و رادار دریافت میکنند و باید این دادهها را در زمان بسیار کوتاه تحلیل کنند تا بتوانند تصمیم درست و ایمن بگیرند.
نیاز خودروهای خودران به پردازش سریع
پردازندههای معمولی مانند CPU برای این حجم از پردازش همیشه کافی نیستند. به همین دلیل، در بسیاری از خودروهای هوشمند از پردازندههای قویتر و تخصصیتر مانند GPU یا تراشههای اختصاصی هوش مصنوعی استفاده میشود تا خودرو بتواند محیط اطراف خود را سریعتر و دقیقتر درک کند.
نقش الگوریتمهای بینایی ماشین
همزمان با پیشرفت سختافزار، الگوریتمهای تشخیص و بینایی ماشین نیز پیشرفتهتر شدهاند. این الگوریتمها به خودرو کمک میکنند اشیای اطراف مانند خودروهای دیگر، عابران پیاده، تابلوهای راهنمایی، موانع و خطوط جاده را تشخیص دهد و فاصله آنها را تخمین بزند.
هرچه این الگوریتمها دقیقتر باشند، خودرو میتواند تصمیمهای ایمنتری بگیرد. با این حال، اجرای این الگوریتمها نیازمند محاسبات سنگین است و بدون سختافزار قدرتمند، امکان اجرای سریع و قابل اعتماد آنها وجود ندارد.
همکاری سختافزار و الگوریتمهای هوشمند
در نتیجه، پیشرفت خودروهای خودران حاصل همکاری میان سختافزار قدرتمند و الگوریتمهای هوشمند است. اگر سختافزار ضعیف باشد، حتی بهترین الگوریتمها نیز ممکن است کند، ناپایدار یا ناایمن عمل کنند.
به همین دلیل، شرکتهای فعال در حوزه خودروهای خودران تمرکز زیادی بر طراحی پردازندههای مخصوص و بهینه دارند تا خودروها بتوانند در شرایط واقعی، پیچیده و متغیر شهری عملکردی قابل اعتماد، سریع و ایمن داشته باشند.